شعر فارسی آیات غمزه

او چشم بست از کلمه بیست و پنج سال

رضا جعفری — Sat, 04 Jul 2015 06:09:00 GMT

بعد رکوع رکعت دوم شهید شد

در پیش چشم این همه مردم شهید شد

جرمش همین که نان جو می خورد سفره اش

این مرد هم به خاطر گندم شهید شد

عمری از آشتی خدا گفت و عاقبت

در راه رفع سوء تفاهم شهید شد

او چشم بست از کلمه بیست و پنج سال

تا خواست پا دهد به تکلّم شهید شد

تنها نگین درّ نجف رفت زیر خاک

این دُرّ آبدار نشد گم، شهید شد

برگشتم از رسالت انجام داده ام

رضا جعفری — Fri, 12 Dec 2014 12:27:00 GMT

برگشتم از رسالت انجام داده ام

زخمی ترین پیمبر غمگین جاده ام

نا باورانه از سفرم خیل خارها

تبریک گفته اند به پای پیاده ام

یا نیست باورم که در این خاک خفته ای

یا بر مزار باور خود ایستاده ام

بارانم و زبام خرابه چکیده ام

شرمنده سه ساله از دست داده ام

زیر چراغ ماه سرت خواب رفته ام

بر شانه کجاوه تو سر نهاده ام

دل می زدم به آب بر آتش برای تو

از خیمه ها بپرس که پروانه زاده ام

چون ابر اب می شدم از آفتاب شام

تا ذره ای خلل نرسد بر اراده ام

بدون فاصله حس می کنم حضور تو را

رضا جعفری — Wed, 11 Jun 2014 14:27:00 GMT

دلم دوباره خبر می دهد ظهور تو را

بدون فاصله حس می کنم حضور تو را

به من مگو که نرفته چگونه برگردد

مسیر جاده خبر می دهد عبور تو را

کدام آینه در این زمانه ناقص نیست؟

که خوب جلوه دهد انعکاس نور تو را

شبی به سینه ی توفانی ام به صید بیا

مگر که لمس کنم رشته های تور تو را

من از زیارت ناحیه خوب دانستم

شکسته است کسی شیشه ی غرور تو را

برگشتم از رسالت انجام داده ام

رضا جعفری — Fri, 20 Dec 2013 19:53:00 GMT

برگشتم از رسالت انجام داده ام

زخمي ترين پيمبر غمگين جاده ام

نا باورانه از سفرم خيل خارها

تبريك گفته اند به پاي پياده ام

يا نيست باورم كه در اين خاك خفته اي

يا بر مزار باور خود ايستاده ام

بارانم و ز بام خرابه چكيده ام

شرمنده ی سه ساله ی از دست داده ام

زير چراغ ماه سرت خواب رفته ام

بر شانه ی كجاوه ی تو سر نهاده ام

دل مي زدم به آب و به آتش براي تو

از خيمه ها بپرس كه پروانه زاده ام

چون ابر آب مي شدم از آفتاب شام

تا ذره اي خلل نرسد بر اراده ام

در ركاب شوق حرف از قامت كوتاه نيست

رضا جعفری — Sat, 09 Nov 2013 09:24:00 GMT

هيچ موجى از شكست شوق من آگاه نيست
در كنار ساحلم امّا به دريا راه نيست

تا مپندارند با مرگم تو مى ميرى بگو
اينكه می بينيد فعل است و ظهور، الله نيست

در مسير لا و الا خون عاشق می دود
در دل معشوق مطلق راه هست و راه نيست

كاروان تشنه اشكت را نشانم داده است
منزل من چشم هاى توست، پلك چاه نيست

روى بر سمّ ستوران دادم و گفتم به خاك
در مقام جلوه خورشيد جاى ماه نيست

مى برى من را و پا را مى‏كشم روى زمين
در ركاب شوق حرف از قامت كوتاه نيست

صوت داود است جارى از فضاى سينه‏ام
در مسيرش استخوانى گاه هست و گاه نيست

مى زنيدم ضربه امّا من نمى ريزم فرو
كوه را هيچ التفاتى بر هجوم كاه نيست